Bugun...


Psk.Dan. Nermin KATILMIŞ

facebook-paylas
ONLAR MI ENGELLİ, BİZ Mİ ENGELİZ
Tarih: 01-01-2019 22:50:00 Güncelleme: 01-01-2019 22:50:00


Hayatı seviyordu aslında ona sunduğu bu şartlara rağmen seviyordu. Doğuştandı onunkisi. Aslında kendisini çok da eksik hissetmiyordu taki evden dışarı çıkana kadar. Çünkü dışarıdakiler onu düşünmüyordu, göz ardı edilmişti bütün ihtiyaçları. Çoğu zaman ihtiyacı olan; tekerlekli sandalyesi için gereken bir yol, kaldırıma rahatça inip çıkması için gerekli bir düzenleme. Çok zor muydu elbette değil. Şayet ona engeller inşa edilmese her şey daha iyi olacaktı. İlk başlarda evden çıkmak istemezdi, ailesi onu çok koruyordu kolluyordu dışarda farklı bir dünya vardı ve o engelliydi! Annesi çıkarmak istemezdi onu ama artık evde sıkılmaya başlayınca ara ara çıkar olmuştu onu engelli yapan insanlarla kaynaşmak istiyordu. Ona tuhaf tuhaf bakanlar, acıyarak bakanlara anlam veremiyordu. Herkes aynı doğmak zorun da değildi ki bu da onun farkındalığıydı neden bu kadar büyütüyorlardı anlam veremedi. Sonra alıştı bütün bunlara ama yalnız kalamıyordu yollarda çünkü kimse onu düşünmemişti. Bu insanlar neden bu kadar bencildi ki… Okula başladı. Gittiği okulun merdivenleri vardı kocaman, bakınca ürktü. Nasıl çıkacaktı hani nerde bana ayrılan bölüm diye düşündü. Sonra iki görevli geldi, tekerlekli sandalyeyi aralarına alıp devasa merdivende taşıdılar onu. Onunla arkadaş olacak öğrenciler bakıyordu şaşkın şaşkın. Utandı çocuk, güçsüz hissetti kendini tam da o anda sınıfının 5. Katta olduğu söylendi ama olsun asansör vardır değil mi diye düşündü. Ama o iki görevli yine geldi ve taşıdılar onu kollarında… Eve gittiğinde okula gitmek istemediğini belirtti ailesi ısrar edince de ağladı ailesi ağlamasına kıyamadı isteğini kabul etti. Sonuçta engelliydi kıyamazlardı oğullarına , her istediği yerine getirilmeliydi !!! Son zamanlarda çok asabi oldu bu çocuk diye düşünüyordu annesi ne yapacaklardı hiç anlamıyordu. Sonra bir yer var dedi annesi onun gibi bir sürü öğrenci var orda belki iyi gelir , özel eğitim uygulama merkezleri. Gerçekten de onun gibi bir sürü çocuk vardı burada yalnız değilmişim diye düşündü çocuk, burada biraz daha düşünmüşlerdi onu. En azından daha az engelli hissediyordu kendini.

Evet, o yürüme engelliydi ama engel olan neydi? Bu onun tercihi miydi? Ülkemizde bunun gibi çok sayıda örnek ile karşılaşabilirsiniz. Gerek mimari yapılardan ötürü gerekse toplumun dışlaması sebebiyle kendini eve kapatan binlerce insan var. Çalışma alanları çok kısıtlı, işverenleri yok. En önemli sorunların başında ise mimari engellerden dolayı çoğu eğitim alamamaktadır. Ülkemizde kaynaştırma eğitimi uygulaması bulunmasına rağmen bu çok az uygulanmaktadır. En kötüsü de özel eğitim okullarında dahi çok sayıda eksiklik bulunmaktadır. Bir özel eğitim okulunda asansör bulunmaması hayret vericidir. Beden dersinden gelen öğrenciler hızla yukarı çıkarken tekerlekli sandalyeli olduğu için görevliyi beklemektedir çoğu. Ülkemizde bu konuda çeşitli çalışmalar yapılmaktadır. Özellikle son zamanlarda bu arttırılmaya çalışılmaktadır. Ama yeterli düzeye henüz gelememiştir. Bu konunun üzerine daha çok düşülmeli ve gerekli düzenlemeler yapılmalıdır. Toplum bu konuda bilinçli hale getirilmeli, iş olanakları arttırılmalıdır. Alış veriş merkezlerinde, sinemalarda, toplu taşıma araçlarında onlar için uygun koşullar sağlanmalıdır. En önemlisi de eğitim hakkı, okullarda gerek mimari gerekse bilinçlilik düzeyini arttırmak amacı ile gerekli düzenlemeler yapılmalıdır. Bütün bunları düşününce ister istemez aklını kurcalıyor insanın onlar mı engelli yoksa engel koyan biz miyiz!                          



Bu yazı 573 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
SON YORUMLANANLAR
  • HABERLER
  • VİDEOLAR
HABER ARŞİVİ
YAZARLAR

Web sitemize nasıl ulaştınız?


HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI