Bugun...


Psk. Sibel KIZILTAŞ


Facebookta Paylaş









SEVGİ NEREDE?
Tarih: 06-10-2018 10:41:00 Güncelleme: 06-10-2018 10:41:00


"AN” önemli bir detaydır. Yaşamın birçok kısmını, hem netleştirebilecek hem de belirsizleştirebilecek bir güce sahiptir. Bu söylemimi, geçtiğimiz yaz gittiğim memleketimdeki bir anımla pekiştireceğim. Kırsal coğrafyalarda yaşamını sürdüren esmer gülüşlü çocukların mutluluklarından bahsetmek istiyorum. Bahsetmeliyim ki, mutluluğun somut şeylerden ibaret olmadığını, en yakınımızda gerçekleşen mutlu bir andan ibaret de olduğunu anlayabilelim.

 

   Şöyle ki; çocukların yaşadıkları mahalleye, şehirlerin birçok yerlerinde, aynı zamanda bazı apartmanların bahçelerinde görebileceğimiz bir park alanı çok geç yapılmıştır. Bu park, onlar için muazzam bir hediyedir. Lunapark misali bir alandır. Dedemlerin evinin penceresinden, bu park alanını rahatlıkla izleyebiliyordum. Çocukların, mutluluğunu seyretmek, derin duygulara yolculuk etmemi sağlıyordu. Yaşadığımız bu yüzyılda, çoğumuz karamsar ruh hallerine sahip olduk. Çünkü, dünyada gittikçe kötü şeyler oluyordu. Ve biz buna o kadar da fazla müdahale edemiyorduk. Zıtlıklar vardı. Bir şeyin var olabilmesi için, başka bir şeye ihtiyaç duyuyorduk. İyi-kötü vardı. Doğru –yanlış vardı. Güzel-çirkin vardı. Acı-tatlı vardı. Savaş vardı. Barış vardı. Mutluluk vardı. Üzüntü vardı. Ve daha çok zıtlıklar dünyasını anlatabilecek çokça kavram vardı heybemizde.

 

  Sonra bir çocuk geldi bahçeye su içti oradaki su çeşmesinden. Aitlik yoktu. Herkese ait bir alan vardı sadece. Korkusuzca, kendine güvenen bir sohbet kurdu benle. Kendi dünyasındaki masumluğunu katıp, söylediklerini anlamlaştırıyordu. “ Herkes 18 yaşına kadar çocuktur” deyişindeki anlamı da görebiliyordum. Bir şeylerin farkındaydı. Belli etmese de o da dünyanın kirliğini bilmekteydi. Lakin kendi dünyasındaki saflığı da göz ardı etmiyordu. Yüreğindeki o koşulsuz sevgiyi bana sundu o gülen kara gözlerinde. Sevgi o bakışlardaydı. Her şeye rağmen o güvenindeydi. İnsanlara da koşulsuz güvenebilirdi.

 

  Velhasıl kelam, demem o ki karamsarlığı yitirip umuda el verdiğimizde, hala bir şeylerin yinede güzelleşeceğine inanabiliriz. Samimiyetin ve sevginin, en büyük ilaç olduğunu, yüzümüzde bir tebessüm uyandırdığını görebiliriz. Bir çocuğun park sevinci; bizi basit şeylerle mutlu olabilmemize inanmamızı mümkün kılıyorsa, mutluluk sanıldığı kadar uzaklarda değildir. Bazen bir çocuğun gülüşünde, bazense aynaya baktığımızda gülen gözbebeklerimizde. Sevgiyi istediğimiz her yerde bulabiliriz. Yeter ki “AN”lam arayışımız bitmesin...



Bu yazı 261 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

ÇOK OKUNAN HABERLER
YAZARLAR
SON YORUMLANANLAR
FOTO GALERİ
  • 19-20 Haziran Şemdinli Projesi
    19-20 Haziran Şemdinli Projesi
  • Yarışmadan Cevaplar :)
    Yarışmadan Cevaplar :)
  • Capsler-1
    Capsler-1
  • Capsler-2
    Capsler-2
  • Capsler-3
    Capsler-3
  1. 19-20 Haziran Şemdinli Projesi
  2. Yarışmadan Cevaplar :)
  3. Capsler-1
  4. Capsler-2
  5. Capsler-3
FOTO GALERİ
VİDEO GALERİ
  • Şizofreni
    Şizofreni
  • Gülmek en iyi ilaçtır
    Gülmek en iyi ilaçtır
  • NewsPDR Kimdir?
    NewsPDR Kimdir?
  1. Şizofreni
  2. Gülmek en iyi ilaçtır
  3. NewsPDR Kimdir?
VİDEO GALERİ
YUKARI